ไม่อยากบอกว่า "เพิ่งตื่น" ครับ
หลังจากอดนอนมาราธอนติดต่อเกือบอาทิตย์
อาทิตย์สุดโหดของเทอม
หนึ่งอาทิตย์ กับการนั่งเครียดอยู่ในห้องสโลบ
ฟังการพรีเซนต์งานของคนอื่นๆ
นั่งใจเต้น ตุ่มๆ ต่อมๆ เมื่อไหร่จะถึงคราวกุวะ
ตกเย็นเอาข้อเสียของคนอื่นมานั่งปรับปรุงงานตัวเอง
แผนกที่ผมเรียน ทุกชั้นปี จะมีวิชา "พื้นฐาน"
เรียน 4 ชม. ไม่มีการสอนอะไรทั้งนั้น
แต่จะเอาไปทำอะไรก็ได้ หาข้อมูล ปรึกษาอาจาน เตรียมการ
เพื่องานชิ้นหนึ่ง ที่อาจานบอกให้คิดเอาไว้ตั้งแต่ต้นชั่วโมง
คือให้เรา หาอะไรมาสักอย่างหนึ่ง
จะสร้างขึ้นมาเอง รึเอาของชาวบ้านมาก็ได้
แล้วใช้ความรู้ทุกวิชาที่เรียนมาทั้งเทอม
นำเสนอมัน จะเป็นโฆษณา ประชาสัมพันธ์ ยังไงก็ได้
ถ้าจะสร้างมาเอง อย่างสร้างขนมมา 1 กล่อง
ก็ต้องคิดตั้งแต่ แพ๊คเกต ห่อมัน ซองมัน กล่องมัน
จะโฆษณายังไง จะทำใบปลิว แผ่นพับ โปสเตอร์
ลงเวปไซค์ โฆษณาทีวี วิทยุ ฯลฯ
ที่ทำแล้ว ไอ่ขนมของเราจะขายออก
รึจะเอาร้านนั้น ร้านนี่มาโฆษณาให้เขา
การรณรงค์ต่างๆ เมาไม่ขับ ต่อต้านยาเสพติด ฯลฯ
ตรงนี้แหละ ที่พวกรุ่นพี่มันใช้กันในการหาทุน
ไปหาร้านมาร้านหนึ่ง สร้างโฆษณาให้เขาในราคาถูก
ส่วนมาก็แค่ แผ่นพับ ใบปลิว โปสเตอร์ เวปไซค์ อะไรประมาณนั้น
พวกผมๆๆ ส่วนใหญ่ ก็นั่งพับซอง พับกล่องกันทั้งนั้น
อย่างโฆษณาทีวี พี่ๆ เขาก็ไม่ค่อยทำกัน
เข้าใจเลยครับว่าทำไม ถึงไม่ค่อยมีใครทำ
เราต้องคิดบท ทำสตอรี่บอร์ด หาตัวแสดง
ถ่ายทำ ตัดต่อ ฯลฯ เองทั้งหมดเลยครับ
แล้วข้อติมันมีเยอะด้วย พอมาทำถึงได้รู้
มาถึงงานของผมมั่ง แม่ผมขายต้นไม้ครับ
ผมเลยเอาร้านแม่มาโฆษณา ไม่อยากนั่งพับกล่อง
ก็ถ่ายวีดีโอมั่วๆๆ ไปครับ
เอาพ่อ เอาแม่ มานั่ง มาถือต้นไม้ พูดอะไรนิดหน่อย
ใช้กล้องดิจิตอล เพราะขี้เกียจไปต่อคิวใช้กล้องวีดีโอ
ตัดต่อเองมั่วๆๆ ในคอม ไร้เอฟเฟคอะไรเลย คิวห้องตัดต่อมันยาว
เสร็จแล้วก็เอามานั่งเขียนบท กะ วาดสตอรี่บอร์ด
ไม่ดีเลยใช่ไหมละ ที่จิงต้องเขีบนบท วาดสตอรี่บอร์ดออกมาแล้วค่อยไปถ่าย
พยามแล้ว แต่คิดไม่ออกครับ เดินวนไปวนมาในร้านตั้งนาน
แล้วก็มีเวปไซค์ กะ ป้ายตั้งโชว์หน้าร้านครับ
แล้วก็มาถึงอาทิตย์แห่งการพรีเซนต์
ก็จับฉลากกันครับ ปีไหนได้เริ่มก่อน
งานชิ้นนี้ ทุกปีเหมือนกันหมดครับ ปี 1 - ปี 4 ได้ทำเหมือนกัน
อยู่ที่ เทคนิค และ ความรู้ของแต่ละคนละครับ
ถ้าใครที่งานออกมาแนวคล้ายๆ กัน ก็จะโดนเปรียบเทียบ
ผลการจับสลากก็ได้ ปี 2 - 4- 3 -1
เริ่มตั้งแต่ 8 โมงเช้า อาจานทั้งแผนกก็จะมานั่งเรียงแถวหน้า
คนอื่นๆๆ ในแผนก ก็นั่งถัดๆๆไป
หัวหน้าปีก็จะจับเลขที่ ผู้โชคดีออกมาที่ละคนๆ
แต่ละคนมีเวลา 30 นาที
เตรียมของ จัดวาง นำเสนอ เปิดซีดี เปิดคอม พูดๆๆ 20 นาที
อีก 10 นาที คือการตอบคำถาม ตรงนี้แหละครับ จุดที่น่ากลัว
มันจะมีคนบางพวก ที่คอยหาจุดติ จุดบกพร่องของงาน
ยิงคำถาม ถ้าเราตอบไม่ได้อ่ะ เน่าเลย
ถ้าใครโดน ก็จะเก็บไว้ไปเอาคืน ตอนไอ่คนถามมันพรีเซนต์
ทั้งแผนก มี 100 กว่า คน ครับ
เริ่ม 8 โมงเช้า เลิกก็2 ทุ่ม 3 ทุ่ม
ผมกลับมาบ้าน ก็นั่งหาจุดบกพร่องให้ตัวเอง
คิดคำพูด จะพูดอะไร ยังไง เจอคำถามแบบนี้ จะตอบไง
คิดไปมากมาย สรุปว่า คิดมากไปครับ เลยนอนไม่ค่อยหลับ
ผมได้พรีเซนต์วันสุดท้าย ตอนบ่ายแล้วด้วย
ไม่มีอะไรเลยครับ ผ่านไปได้ด้วยดี
ไม่มีไอ่คำถามที่กลัวๆๆไว้ คงเพราะมันเหนื่อยกันไปหมด
ช่วงหลังๆๆ ของปี 1 เลยไม่ค่อยมีใครถามอะไรมาก
ประเมินตัวเอง ผมว่า ผมทำดีที่สุดแล้ว
ภาวนาเกรดออกมา อย่าต่ำกว่า B เลย
เพราะ รู้ตัวว่า วิชาสามัญ คงมีแต่ C กะ D
ผมมีความหวัง A กะ วิชาถ่ายภาพตัวเดียว
อย่างอื่นไม่ได้คิดเลยแหละครับ
บ่นมาเยอะเลย
เก็บไว้เป็นบทเรียนครับ
เทอมหน้ารู้เลยว่าต้องทำยังไง
ไปนอนต่อดีกว่าครับ
มามะ มาเที่ยวเกาะกันเต๊อะ พักผ่อนหย่อนอารมณ์......
พี่ว่า..... แต่บ้านน้องเรวินท์ขายต้นไม้อยู่แถวไหนอ่ะ..พี่ไปเชียงใหม่บ่อยๆ จะได้ไปซื้อต้นไม้ราคาได้ราคาถูกๆ แบบลดให้กระหน่ำใช่ป่ะ
